Als ik gepassioneerd over mijn vak praat krijg ik nog wel eens de reactie “je zal het wel gewend zijn”.

 

Dat zet je aan het denken en ik kan eigenlijk zeggen dat het maken van glazen grafmonumenten nooit echt went. Mijn ontwerpen zijn vaak dermate bijzonder en vertellen een verhaal over de persoon waar het voor gemaakt is. Net als ieder mens, onvergelijkbaar en uniek.

 

Daarnaast heb je vaak te maken met intense gevoelens van nabestaanden. De gesprekken die ik voer zijn van mens tot mens en dit kun je niet even uitschakelen. Je wil het verdriet niet binnen laten komen, maar soms is het onvermijdelijk. Ik troost mezelf met de gedachte dat dit eigenlijk ook wel weer mooi is, want het zou veel zorgelijker zijn als het je allemaal koud laat.

 

Het leven zit vol “ups en downs” en verlies van dierbaren is ook mij niet bespaard gebleven. Als geen ander weet ik daardoor hoe belangrijk een monument kan zijn. Je kunt daarmee vormgeven aan gevoelens en emoties omzetten in een tastbare vorm. Een rustplaats markeren om vaak terug te komen en te herinneren. Ik vind het een dankbare taak om een onderscheidend monument te maken. Niet enkel een steen met een naam maar een gedenkteken wat “een verhaal” verteld. Sinds 2002 zet ik me daar dagelijks met ziel en zaligheid voor in.

 

Ieder verlies is groot, maar het verlies van een kind is wel een van de ergste dingen die je als ouders mee kunt maken. Ik heb soms gesprekken met ouders die zichtbaar vertellen hoeveel pijn dit doet en over de leegte die hun kind heeft achter gelaten. Een mooi monument maken `helpt` een beetje bij het verwerken van dit ondragelijke verlies. Het is voor mij de kunst om de gevoelens in het glas te vertalen. Voor de ouders is het de kunst om het verlies een plekje te geven, hoe klein het leven ook was….

 

Dus echt wennen doet dit werk nooit, het menselijk aandeel en de emoties zijn daarvoor te groot. En ja, het is soms echt zwaar, maar als ik dan een monument geplaatst heb en ik zie de dankbaarheid van de nabestaanden dan weet ik weer hoe belangrijk mijn bijdrage is. Dat aspect houd mij, naast mijn bevlogenheid voor het glas, gemotiveerd en gedreven. Het is bevredigend en dankbaar werk.